Recoñecemento oficial do cénit do petróleo (convencional) para dentro de 11 anos

Fatih Birol (da AIE) recoñece o cénit de aquí a 10 anos

¿Pueden imaginarse una amenaza importante contra la que nuestro gobierno no esté preparado? Emplea a un ejército de funcionarios, espías (agentes secretos) y consultores para valorar las posibilidades de un ataque terrorista, los colapsos financieros, las inundaciones, epidemias e incluso las posibles colisiones de asteroides y para pensar lo que harían si sucediese algo de esto. Pero existe un peligro sobre el que (el gobierno) aparece totalmente relajado: nunca ha llevado a cabo su propia valoración del estado de los suministros globales de petróleo y sobre la posibilidad de que puedan llegar al cenit y después comenzar a declinar

Así introduce o xornalista George Monbiot unha entrevista con Fatih Birol, da Axencia Internacional da Enerxía, da que nos dan conta en CrisisEnergetica.org.

Se fan falta 10 anos para evitar os peores efectos do cénit (segundo o Informe Hirsch encargado pola Administración Bush Jr.), parecería gravemente irresponsable (por non dicir criminal) que os partidos políticos non comezasen a incorporar urxentemente medidas mitigadoras deses efectos nos seus programas electorais.

(Iso contando con que a evidentemente ineficaz AIE acerte máis que outras organizacións non oficiais, científicos e analistas que poñen a data dese cénit bastante máis preto de nós e mesmo nos anos que vimos de pasar.)

Veremos algo semellante a ese tipo de medidas nos programas de goberno que nos presenten aos galegos dentro de apenas un mes?

9 thoughts on “Recoñecemento oficial do cénit do petróleo (convencional) para dentro de 11 anos

  1. Xoán D.
    20 Decembro, 2008 at 6:23 p.m.

    Sen dúbida non veremos ese tipo de medidas nos programas de goberno, cando menos daqueles que aspiran a gobernar. Algúns acentuarán a súa atención nas enerxías renovábeis e anunciarán a disposición a abordar medidas concretas sobre melloras no aforro e a eficiencia enerxética. Insistirán na necesidade de aumentar a produción enerxética aumentando o peso das enerxías renovábeis: levar a bo porto o novo escenario eólico que agora comeza, autorizar as novas plantas de tratamento (eléctrico) da biomasa, e fomentar o uso da enerxía solar, avanzar na investigación e desenvolvemento das enerxías do mar ou na tecnoloxía do hidróxeno. Veremos como se nos fala de coches eléctricos e híbridos, de carrís bici, de máis plans renove de electrodomésticos, e de moitos usos enerxéticos que leven o adxectivo de eficiente. En definitiva, tentarán presentarnos un panorama futuro dun país que aposta polas renovábeis e que se compromete con unha ética moderna do consumo enerxético. Incluso algúns falarán dos carrís-bus, da importancia do transporte colectivo e de promover unha empresa galega de transporte ferroviario, iso si sen renunciar á prioridade do AVE.

    Non veremos en cambio unha renuncia a seguir fomentando o transporte por estrada e as vías de alta capacidade, a seguir esmagando o territorio baixo toneladas de formigón e asfalto para aumentar aínda máis o consumo de petróleo.

    Non veremos unha renuncia ao fomento do biodiesel, que estará metido no mesmo saco das outras renovábeis, aínda cando incida no mesmo modelo de transporte que os derivados do petróleo, aínda cando só serva para aumentar a oferta de combustíbeis do sector petrolífero.

    Non véresmos renunciar á idea do gas natural como alternativa (alternativa de qué?). Non veremos anunciar o fin das centrais térmicas senón a súa conversión en ciclos combinados. Combinados de fósiles.

    Non veremos renunciar ás macroinfraestruturas portuarias para que siga a entrar petróleo, carbón, gas natural, ou aceites e cereais para a fabricación de agrocarburantes.

    Non veremos tampouco unha renuncia ao modelo de (sic) ordenación territorial. Facendo de vilas e cidades os polos para conseguir un crecemento económico ao que NENGÚN renunciará.

    Non veremos unha aposta polo rural, pola descentralización. O rural visto como o que debe ser salvado e non como o lugar onde está a salvación: alimentaria (a enerxía do metabolismo somático) e enerxética (o alimento do metabolismo exosomático).

    Non veremos unha aposta decidida por un uso descentralizado das enerxías renovábeis, fuxindo dun modelo industrial de explotación enerxética realizado polos mesmos grandes conglomerados empresariais que participan do negocio das enerxías fósiles e das nucleares, que só atenden a vender o seu produto, a enerxía, que só buscan, como calquera outra empresa, obter beneficios. Sendo grandes empresas buscan grandes beneficios e estes van asociados a estratexias de crecemento: das ventas, da produción. Canto máis grandes son máis voraces son tamén na procura de beneficios e máis activamente promoverán o aumento do consumo enerxético xeral. E mentres haxa algo que vender venderase. Por iso sempre houbo tanta resistencia na AIE a admitir o cénit do petróleo, porque se trata do club dos consumidores, do lobby dos grandes intereses transnacionais da enerxía, porque non se fala mal do negocio cando o negocio vai en aumento, aínda que se saiba que algún día pode ir mal, xa haberá tempo para iso, xa nos ocuparemos diso cando for preciso.

    Non veremos unha aposta decidida por mudar o sistema de produción dominante nin o modelo de consumo. A produción en masa para o consumo de masas é o que se busca, o resto (o artesanal, o local, o ecolóxico, o comercio xusto…) está ben en tanto ocupa un “nicho de mercado”, resulta “progre” pero non se concibirá como o camiño cara unha alternativa ao agora existente.

    E, nestas circunstancias, non queda sitio para os “catástrofistas”, porque nunca choveu que non escampara. Porque nos programas dos partidos que queren gañar as eleccións danse solucións, pero solucións que signifiquen que ausencia de sacrificios, ausencia de compromisos de cambio real.

    Por iso seguirase sen falar do cénit do petróleo nos programas de goberno, porque ninguén gaña anunciando desgrazas e pedindo sacrificios, senón vendendo bonanzas e ofrecendo agasallos. Ninguén falará nos seus programas do cénit do petróleo porque non saben o que é, non oíron nin queren oír falar del.

  2. 20 Decembro, 2008 at 8:55 p.m.

    Grazas polo teu exhaustivo comentario, Xoán. Pero…

    Ti cres que non oíron realmente falar do cénit? Cres que cando menos nas altas esferas dos partidos maioritarios, non teñen recibido algún tipo de comunicado ou informe aínda que sexa dos servizos de intelixencia españois? É posible que non estean atentos ao que están a facer noutros países?

    Eu mais ben penso que é o que dis xusto antes: o “síndrome Carter”: non falo da necesidade de sacrificios porque iso me faría perder as vindeiras eleccións, aínda que sexa o meu deber para tentar salvar o país.

  3. 20 Decembro, 2008 at 8:56 p.m.

    Non coidas que habería que rachar con ese non-falar do tema? Obrigando de algunha maneira aos partidos a posicionarse? Coido que estas declaracións da AIE nolo poñen en bandexa. Xa non teñen excusa!

  4. Xoán D.
    21 Decembro, 2008 at 1:16 a.m.

    Así é, acho que non teñen excusa para permanecer calados. Con todo, non lle outorgo a perspicacia oportuna para posicionarse diante do debate científico. Con certeza algúns (poucos) terán oído falar do tema, máis pecan dun optimismo delirante na ciencia e na tecnoloxía: “se houber algún problema real ou cando o haxa, xa se inventará algo que dea solución”, non hai sol a esgalla? e se non o hidróxeno, con toda a auga que hai no mar!, ou a fusión nuclear!. Cando se ten unha fe cega no progreso material e na redención do crecemento económico todo aquilo que o cuestiona é afastado, negado, esquencido. Quizás oíron pero non o tempo suficiente como para facerlle caso. Admitilo é negar a verdade revelada, negar o seu papel como profestas do capitalismo (salvaxe ou con rostro humano, fascista ou socialdemócrata). Seguen sen ter excusa. Por iso, que falen.

  5. 21 Decembro, 2008 at 9:13 p.m.

    Isto é o que comentan en ASPO. Como vedes, inciden nos bruscos cambios nas datas do cénit:

    Global oil output could peak by 2020 – much earlier than expected – amid a collapse in investment due to the financial crisis, the International Energy Agency’s (IEA) chief economist Fatih Birol claimed.

    In an interview published today Birol told London-based newspaper the Guardian that conventional crude output could plateau in 2020, a development that was “not good news” for a world still heavily dependent on petroleum.

    The IEA has never before been specific about the point at which conventional oil would peak, although last month it said total crude output could peak in 2030.

    Birol’s comments follow other signs that the IEA is rapidly changing its view. In its 2007 World Energy Outlook, the IEA predicted a rate of decline from the world’s existing oilfields at 3.7%, only to admit 12 months later that the speed of the fall was more likely 6.7%.

    Eu penso que hai que teimar por 3 vías (e é propósito desta asociación):
    1) Publicar cartas e artigos nos xornais e na Rede para crear concienciación pública sobre a cuestión
    2) Insistir polas escasísimas vías participativas que nos deixa o sistema partidocrático: mails aos parlamentarios, comentarios nos blogs dos políticos, no web do parlamento, etc.
    3) Tentar obter pronunciamento oficial nos seus programas sobre a cuestión

    Que tal tamén a redacción dun manifesto asinado por científicos, técnicos, movementos sociais?

  6. 21 Decembro, 2008 at 9:47 p.m.

    Sego con citas do artigo de Monbiot en The Guardian:

    the International Energy Agency (IEA) in its World Energy Outlook reports. In the 2007 report, the IEA does appear to support the government’s view. “World oil resources,” it states, “are judged to be sufficient to meet the projected growth in demand to 2030,” though it says nothing about what happens at that point, or whether they will continue to be sufficient after 2030. (…) Like most of the rich world’s governments, the UK treats the IEA’s projections as gospel.

    (…)”The government does not feel the need to hold contingency plans specifically for the eventuality of crude-oil supplies peaking between now and 2020.”

    So the IEA had better be right. In the report on peak oil commissioned by the US department of energy, the oil analyst Robert L Hirsch concluded that “without timely mitigation, the economic, social and political costs” of world oil supplies peaking “will be unprecedented”. He went on to explain what “timely mitigation” meant. Even a worldwide emergency response “10 years before world oil peaking”, he wrote, would leave “a liquid-fuels shortfall roughly a decade after the time that oil would have peaked”. To avoid global economic collapse, we need to begin “a mitigation crash programme 20 years before peaking”. If Hirsch is right, and if oil supplies peak before 2028, we’re in deep doodah.

    (…)

    “In terms of non-Opec [countries outside the big oil producers’ cartel],” he replied, “we are expecting that in three, four years’ time the production of conventional oil will come to a plateau, and start to decline. In terms of the global picture, assuming that Opec will invest in a timely manner, global conventional oil can still continue, but we still expect that it will come around 2020 to a plateau as well, which is, of course, not good news from a global-oil-supply point of view.”

    Around 2020. That casts the issue in quite a different light. Birol’s date, if correct, gives us about 11 years to prepare. If the Hirsch report is right, we have already missed the boat. Birol says we need a “global energy revolution” to avoid an oil crunch, including (disastrously for the environment) a massive global drive to exploit unconventional oils, such as the Canadian tar sands. But nothing on this scale has yet happened, and Hirsch suggests that even if it began today, the necessary investments and infrastructure changes could not be made in time. Birol told me: “I think time is not on our side here.”

    (…)

    So what do we do? We could take to the hills, or we could hope and pray that Hirsch is wrong about the 20-year lead time, and begin a global crash programme today of fuel efficiency and electrification. In either case, the British government had better start drawing up some contingency plans.

  7. 21 Decembro, 2008 at 9:57 p.m.

    Dos comentarios dos lectores de The Guardian tamén me gustaría salientar algunhas cousas, p.ex.:

    Many observers seriously doubt the published oil reserve figures – especially of countries in the Middle East. In many cases the stated reserves (published by BP) have stayed the same for 20 years despite countries pumping flat out for most of that time. In other words, there may be much less “easy” oil available than we suppose, and thus global oil production may peak much sooner than 20 years hence. Some analysts claim we’re already there.

    Mr Birol says that oil from tar sands will account for some seven million barrels a day – about the same order as Saudi Arabia pumps every day. This is incredibly ambitious. It takes nearly a barrel’s worth of oil energy to get a barrel of oil from these shales. It’s hard to think of a more inefficient source of energy. Alberta would be turned into a wasteland.

    Efectivamente non é unha cuestión menor: as predicións da AIE dan por boas as reservas que apareceron por arte de maxia nos anos 80 entre os países da OPEP, e dá por factible a utilidade óptima dos petróleos non convencionais. É dicir, que se descontamos isto… estamos en datas moito máis aproximadas ás que ven dando ASPO desde hai tempo: é dicir, 2010 (ou un pouco despois se a demanda que se destrúe pola crise económica chega a ter unha repercusión notable no consumo de petróleo).

  8. 21 Decembro, 2008 at 10:03 p.m.

    Noutro comentario outro lector explica:

    Thanks to the global credit bubble and recession/depression, the world will pump less oil on 2009 than 2008, and probably less again in 2010 and 2011. Investment in developing new oil fields and alternatives is being drastically cut back. However, we are still pumping nearly 85M barrels a day, which means the existing fields are being depleted steadily. In a few years, if governments manage to reinflate the economy, demand will pick up just as the supply crunch cuts in, and prices will explode again, leading to another credit crunch and economic collapse.

    Rinse adn repeat, until we learn that economic growth has once and for all come to an end.

    Unha moi lúcida predición do camiño máis probable da economía mundial nos vindeiros anos, se non reaccionamos antes.