Nova rebaixa das previsións de consumo de petróleo para o 2009

Seguen as rebaixas da AIE nas súas previsións para o consumo de petróleo no 2009.

Antes de que a recesión mundial estoupara de cheo, mesmo pensaban que este ano se seguiría coa tendencia histórica a un consumo maior có ano pasado, pero despois cando viron que a recesión estaba destruíndo a demanda de petróleo comezaron refacer os seus cálculos.

En novembro de 2008 anunciaban que o 2009 o consumo mundial de petróleo aínda medraría un 0,4%.

En febreiro de 2009 xa recoñecían que minguaría (por primeira vez en décadas): un 1%.

En abril dicían que sería de 83,2 mb/d, un 2,4% menos que no 2008.

En agora xa aseguran que será un 3% menor.

En canto quedará a cousa ao final de ano?

Como afectará isto ás consecuencias do teito do petróleo? A meseta vaise prolongar de maneira estraña con esta importante redución do consumo… durará máis a percepción de que non sucede nada… os investimentos imprescindibles para que a industria manteña minimamente o tipo nos vindeiros anos, están paralizados… os prezos do barril durmidos coma fera narcotizada… e as medidas para paliarmos o impacto que virá cando queiran abrir de novo a billa a tope, lonxe das vontades políticas da maioría dos países.

4 thoughts on “Nova rebaixa das previsións de consumo de petróleo para o 2009

  1. 16 Maio, 2009 at 9:41 a.m.

    A verdade é que é como reflexionar e reprantexar os ritmos da trasformación persoal e colectiva. Non porque o problema desapareza, senón porque se vai prolongar a percepción maioritaria de que non pasa nada… ata que sexa, inevitablemente xa, demasiado tarde.

    Seica ASPO dicía que a Recesión ía causar un retraso de facto na data do cénit, pero iso coido que o dicían antes de recoñecer que o cénit xa fora o ano pasado (Campell dixit). Polo tanto, debemos dar por sentado que teremos un teito chao, de varios anos? A oferta parece que non vai dar problemas, con esta demanda recurtada un 3 ou ata un 5% anual, que posiblemente sega nese nivel +-0% o ano que ven, ou mesmo sega a caer algo… durante polo menos 1 ano máis. Coido que iso está bastante claro.

    Isto danos máis tempos aos que estamos embarcados en trasformacións persoais, aos que estamos tentando mover aos concellos galegos cara ao movemento postpetrolívoro… pero fai que sexa máis difícil aínda que desde arriba, as superestruturas políticas nacionais ou europeas actúen como terían que estar actuando. Polo tanto coido que si, teremos máis tempo, pero non, non podemos contar con que os dirixentes políticos eviten un colapso moi grave do sistema.

  2. 16 Maio, 2009 at 9:49 a.m.

    Ven moi ao caso revisarmos o artigo que publicabamos a finais do ano pasado titulado: A recesión non nos salvará do impacto do pico do petróleo.

  3. Mandián
    16 Maio, 2009 at 11:49 a.m.

    Disque das crises xurden novas oportunidades. Isto é ben certo para algúns negocios perto tamén pode selo para outras situacións.
    Estamos en crise, non é?, pois imos ter que aturar o bo e o malo que teña.
    Imos co bo. Eu considero que debemos alegrarnos de que haxa unha redución da demanda de petróleo. Que cousas teríamos que facer nunha situación de crecemento económico para reducila nun 3%?. Sería case imposíbel e acho que todos nós alegraríamonos de que, pola posta en marcha de medidas de corrección se chegara a uns resultados semellantes. Ademais a redución significa reducir tamén as emisións atmosféricas derivadas da combustión do petróleo, nuns momentos tan necesitados neste sentido (se ben é certo que por non ser unha caída consciente e buscada unha reactivación pode elevar rapidamente os niveis de demanda enerxética). Significa que esas futuras xeracións das que sempre falamos están un pouco máis cerco de cheirar (non digo desfrutar) dun recurso que nós malgastamos. Mágoa que a redución non for maior para ir cara un estadio enerxético diferente.
    Outra cousa boa. Como di Casdeiro danos máis tempo para construir alternativas. Sei que isto pode aparecer como un retraso no tránsito necesario, tomarnos as cousas con máis calma, pero tamén permite (un chisco) meditar e dar pasos máis firmes. Nós sabemos que o tempo non sobra para mudar de modelo enerxético, agora gañamos uns segundos e isto debemos valoralo positivamente.
    Máis cousas boas. Temos unha demostración empírica (máis unha, por se non eran suficientes) de que o capitalismo constitúe un sistema produtivo insustentábel. A base física do sistema actual estaba agochada por máis que se teña denunciado. A produción informacional semellaba ter eliminado ou reducido a demanda de materiais e enerxía, aínda que moitos científicos denunciaban e demostraban o contrario. A suposta eficiencia enerxética de moitos produtos oculta o aumento da cantidade producida ou a derivación do consumo enerxético do momento do uso final do produto ás fases previas da produción do mesmo. O crecemento económico significa unha maior utilización de materiais e enerxía, logo, unha maior destrución de recursos naturais (moitos deles non renovábeis). Agora estamos en recesión e evidénciase que cando a produción se estanca ou se reduce levemente cae o consumo enerxético, demostrando de novo a incidencia brutal sobre os recursos do sistema actual. Reactivar a situación para levala a níveis anteriores á crise e reiniciar o camiño do crecemento supón, pois, necesariamente unha inflexión na demanda enerxética e achegarnos a esa grande crise enerxética que supón o teito do petróleo (ou iniciar o descenso ao entrar nunha situación de desabastecemento). Esta demostración debería axudarnos nos nosos argumentos.
    Pero, como indica Casdeiro, estamos entrando aparentemente nun teito en forma de meseta co que a percepción para a maioría das persoas é que non hai problemas de escaseza de petróleo (mesmo os prezos se estancan ou poden baixar algo, só algo) e que nestas condicións non hai que facer máis sacrificios do que implica a propia crise (da que “queremos saír”). Certamente isto é unha dificultade, pero deberíamos ser capaces de convencer que a crise actual e as súas consecuencias (paro, redución dos níveis de renda, inseguridade…) son froito dun crecemento desmesurado, como sempre acontece cando un vive durante un tempo prolongado por riba das súas posibilidades e a alegría dun momento se torna desesperación en momentos posteriores. É máis cómodo pensar que gastando máis e vivindo no despilfarro as cousas van ir mellor pero no fondo sabemos que iso non fará máis que acentuar os problemas no futuro. Isto que a nível persoal se comprende perfectamente funciona case cos mesmos parámetros para unha sociedade, aínda que sexa máis difícil asumilo.
    Isto dificilmente vai ser transmitido por unha clase política inserida no mercado electoral e na mercadotecnia e pouco consciente aínda que o contexto social e económico está cambiando de forma acelerada.
    Tocanos facer outro tipo de política, máis lenta, máis de a pé, con máis convencemento. E non vai ser doado, pero a tarefa na que nos embarcamos é demasiado ambiciosa para ser doada, e iso era xa así antes da crise

  4. 30 Setembro, 2009 at 8:29 a.m.

    Nas previsións de setembro din que a redución vai quedar nun 2,2%.