Carlos Taibo: ‘Vennos enriba un caos xeral de escala planetaria’

En Defensa del Decrecimiento, libro de Carlos TaiboNa maxistral palestra que deu onte en Compostela Carlos Taibo, convidado por Verdegaia, expuxo coa súa claridade habitual repleta de didácticos símiles, a situación inédita na Historia á que se veu abocada a Humanidade por culpa do Capitalismo (como ben explicou, e non por culpa dun capitalismo desregulado ou neoliberal). Sustentou nesa crítica a aposta polo Decrecemento, no que denominou un proxecto polo Decrecemento, planificado, paulatino, organizado… cuxa única alternativa ao final será un decrecemento pola forza dos feitos moito máis dramático, posiblemente nun contexto de xordimento dun fascismo de novo cuño (darwinismo social militarizado), desta volta non liderado por grupos marxinais neonazis que se fagan co poder, senón desde os propios núcleos do poder establecido, como única vía para conservaren os seus privilexios nun contexto mundial de escaseza material xeralizada. Aí lembroume persoalmente as advertencias doutros pensadores, como Jorge Riechmann.

Apostou por medidas radicais como a supresión de sectores enteiros da economía (sector do automóbil, da aviación, da publicidade e boa parte do da construción) sustentados nunha recolocación dos seus traballadores en novos empregos de verdadeira utilidade social e ecolóxica, criticou a absoluta supeditación dos partidos políticos aos mandados das grandes empresas (foi especialmente crítico cos socialdemócratas, representados en España polo PSOE así como cos sindicatos maioritarios), presentou o AVE como paradigma do trasvase insustentable de fondos públicos para beneficio dunha minoría (os executivos das grandes empresas), falou do espallamento das posicións decrecementalistas polo territorio do Estado Español, e mesmo no seu callo en organizacións como Ecoloxistas en Acción e o sindicato CGT. Tamén apostou pola relocalización da actividade económica e social, a primacia absoluta do social sobre o mercado e a democracia directa, como mudanzas sociais, políticas e económicas que se precisan dentro desta aposta revolucionaria polo decrecemento, única vía para evitar a colisión frontal cos límites do planeta, e de paso, vivirmos mellor.

11 thoughts on “Carlos Taibo: ‘Vennos enriba un caos xeral de escala planetaria’

  1. Xabier
    6 Novembro, 2009 at 11:01 a.m.

    “darwinismo social militarizado”. Sinto que Darwin sexa tan mal entendido a nivel popular como mentado en todo tipo de ambientes.
    Suponse que Darwin describiu a supremacía do “máis forte” e iso é unha lectura reduccionista. Non sobrevive o máis forte senón o mellor adaptado pero ollo! nun tempo determinado que cambia constantemente, por iso a clave da evolución é a (bio)diversidade (“the quiet evolution”) e non a supremacía. Por outra parte apelar a Darwin únicamente ten senso de xeito interespecífico, non intraespecífico, e en relación a un medio cambiante.

  2. 6 Novembro, 2009 at 1:00 p.m.

    Concordo en que a utilización do termo darwinismo non é axeitada. Non lembro se Carlos a empregou na charla expresamente, eu collina da reseña editorial do libro.

    Certamente, xa creo que fora Kropotkin (no “Apoio mutuo”) nos advertía de que Darwin non só consideraba a competencia como motor da evolución, senón tamén a cooperación dentro das especies e mesmo entre especies.

  3. marinela
    6 Novembro, 2009 at 4:23 p.m.

    si, utilizouna

    falouse tamén de algo q me parece q esquecemos con frecuencia: a necesidade de definir en q medidas concretas se traduce o decrecemento nos distintos ámbitos, incluíndo a sanidade e o ensino

  4. 6 Novembro, 2009 at 10:53 p.m.

    O darwinismo social existe e nom é algo elaborado por Darwin senom manipulando a sua teoria da seslecçom natural: http://en.wikipedia.org/wiki/Social_Darwinism

  5. 6 Novembro, 2009 at 10:59 p.m.

    O darwinismo social existe e nom é cousa de Darwin senom fruito dumha manipulaçom da sua teoria da selecçom natural: http://en.wikipedia.org/wiki/Social_Darwinism

  6. Vaiche Boa
    7 Novembro, 2009 at 2:27 p.m.

    O termo “Darwinismo social” está acuñadísimo e foi un movemento nas bases do nazismo que funcionaba en toda Europa nos comezos do século XX. Outra denominación que tivo foi “Sociobioloxismo”. É unha ideoloxía de poder, que como todas as anteriores, colle o coñecemento científico e racional do momento, e tórceo para xustificar o status quo social.
    O cristianos fixérono con Platón primeiro e con Aristóteles despois. Fíxose co mecanicismo da física. E por suposto, unha vez que Darwin tumbou a igrexa, os que se apoiaban na igrexa decidiron apropiarse de Darwin.
    O DS ou sociobioloxismo, é un pensamento terrible e de bárbaros que serve para xustificar calquera cousa (como calquera outro pensamento absurdo e ad hoc). Significa a renuncia á política, á razón e á capacidade de acción que caracteriza a mulleres e homes. Deixa que a “selección natural social” siga o seu curso. Hoxe isto tradúcese en “non pretendas mudar o caos do capitalismo que tan boa sorte me deu a min e ao resto do 1% de super-explotadores”
    A lista de nomes sociobioloxistas évos ben curiosa. Fixadevos nunha ínfima mostra:
    “Adolf H., Churchill, Reagan, Rajoy (véxanse os seus famosos artigos no Faro de Vigo), …”. A intelligentsia, vaia.

  7. Elvira Cambeiro
    7 Novembro, 2009 at 7:23 p.m.

    Por que moitos dos que están en contra do capitalismo son funcionarios do Estado?

    Por que non piden que os seus postos non sexan para toda a vida?

    Por que non comezan por decrecer eles?

  8. Manolo Flores
    8 Novembro, 2009 at 7:45 p.m.

    Gran comentario, Elvira. De non selo, Carlos non podería escribir tantos libros bos.

    Por outra parte, vai chegando de milenarismo: quen vai pór aos currantes de citroën e aos creativos de publicidade a producir en beneficio de todos? Dubido que Taibo o dixese así. Non adoita dicir tonterías.

  9. 14 Novembro, 2009 at 11:36 p.m.

    ben esta o asunto, pero non deixa de resultar curioso que os comentadores da nova gastan o tempo en falar do dedo que sinala, en lugar de falar do sinalado… non lles parece o capitalismo un problema? non lles parece unha tendencia posible esa implosion cara ao “salvese quen poida”? non lles lembra ao que dixo o “ilustre” lovelock do futuro pro-nuclear?

  10. 19 Novembro, 2009 at 2:07 p.m.

    Moi bo o do dedo, Goretoxo 😀 De feito é un símil que poderíamos ben aplicar á maioría das críticas que recibimos os portadores da boa/mala nova da inviabilidade do sistema. Será que é a única crítica que lles cabe facer, e que non hai maneira racional de negar o trasfondo da cuestión.