A Axencia Internacional da Enerxía bota unha xerra de auga fría ás expectativas sobre o coche eléctrico

(Unha breve análise de Xoán R. Doldán coa que continuamos a reflexión sobre as cuestións da sostibilidade do modelo de transporte e mobilidade actual dependente do petróleo.)

Coche eléctrico, nua rúa do Reino UnidoA Axencia Internacional da Enerxía analiza o futuro desenvolvemento dos vehículos eléctricos e recoñece o limitado impacto sobre a demanda global de petróleo nos próximos anos. O titular da noticia é:

“Os vehículos eléctricos: son unha moda pasaxeira ou viñeron para ficar?”

Mesmo cando o ton é, en xeral, positivo, compre parármonos nalgunhas afirmacións que indican algunhas limitacións desta proposta vendida como solución ao teito do petróleo e, sobre todo, á mudanza climática:

“Se a electricidade continua a ser xerada por carbón en varios países, entón si – iso non axudaría os esforzos para conter a mudanza climática.”

Tamén se salienta o ritmo lento na extensión deste tipo de vehículos, mesmo cando se prognostica unha importante redución no seu prezo e o aumento da axudas públicas:

“No entanto, mesmo se houber vendas agresivas de vehículos eléctricos nos próximos anos, eles serán apenas 2% do conxunto mundial de automóbiles en 2020.”

Para non perder o ton positivo esta demora no cambio do parque automobilístico é interpretado como unha oportunidade para facer con máis tempo a necesaria descarbonización dos sectores de enerxía para cumprir coas metas de emisións de CO2. Porén, recoñecen, ese retraso non debería estenderse demasiado;

“Certamente, en 2030, cando até o 15% dos autos en moitos países, poden ser eléctricos, será moito importante dispor dunha xeración de enerxía de baixo carbono naqueles países con altas taxas de escolla de vehículos eléctricos.”

De cumprirse estas expectativas, a redución da demanda de petróleo non semella ser moi significativa, de consideramos que:

“Esta porcentaxe de vehículos tamén significa reducir a demanda de petróleo dos vehículos lixeiros un 10-15% en 2030, con un impacto global na redución da demanda de petróleo en todo o mundo de até un 5% en 2030, aumentando até un 20% en 2050.”

O esforzo a realizar para o cambio dun sistema de transporte baseado no uso masivo de automóbiles que funcionan con petróleo a outro que mude estes automóbiles por outros movidos con electricidade é inmenso e as consecuencias non están debidamente calculadas:

  • impacto ambiental derivado da construción destes novos vehículos (tanto en materiais que haberá que mobilizar, a enerxía necesaria para a súa fabricación e os residuos que provocará esa fabricación)
  • impacto ambiental polo tratamento dos residuos dos que se retiran da circulación
  • dificultades técnicas e económicas da ampliación das instalacións de xeración de electricidade, e as redes de distribución e transporte da mesma para atender a nova demanda
  • construción da infraestrutura necesaria para a recarga das baterías que, como recoñece a AIE, supón “unha cantidade substancial de investimento (…) e non é claro quen vai pagar por iso, apesar de que moitos gobernos nacionais e locais xa están a proporcionar un forte apoio a ese respecto”

Esforzo que non se corresponde co limitado efecto sobre a demanda de petróleo e a dubidosa redución do impacto sobre o clima, caso de non dispor dun sector eléctrico descarbonizado. As mesmas forzas utilizadas para unha mudanza real do sistema de transporte actual cara un onde for prioritario o transporte colectivo e a relocalización da produción e o consumo, alcanzaría uns resultados, sen dúbida mellores, na redución da demanda de petróleo e das emisións atmosféricas, mais non semella ser o camiño que a AIE e a OCDE están a deseñar.

5 thoughts on “A Axencia Internacional da Enerxía bota unha xerra de auga fría ás expectativas sobre o coche eléctrico

  1. 13 Maio, 2011 at 8:26 a.m.

    impacto ambiental derivado da construción destes novos vehículos (tanto en materiais que haberá que mobilizar, a enerxía necesaria para a súa fabricación e os residuos que provocará esa fabricación)

    Si, e lembramos que habería que consumir aproximadamente 1 tonelada de petróleo por cada novo coche fabricado (eléctrico ou non):

    A fabricación dun coche consume a enerxía equivalente a 20 barriles de petróleo. Outros cálculos din que a enerxía que incorpora (embeded energy) un coche medio é de 0,27 Terajoules = 270 GJ = 6,42 toe = 44 barriles de petróleo. Se con cada barril de petróleo se poden viaxar de media uns 1.400 Km nun coche estándar, iso significa que a fabricación dun coche equivale á enerxía que consume ese mesmo coche en combustible para viaxar 61.600 Km, é dicir máis de volta e media ao redor da Terra!

    Multipliquemos iso polo 5, polo 15… polo 100% do parque mundial de vehículos e veremos o sinsentido de quen avoga pola simple substitución do parque de gasolina+gasoil por un parque eléctrico.

  2. 13 Maio, 2011 at 8:30 a.m.

    Esforzo que non se corresponde co limitado efecto sobre a demanda de petróleo e a dubidosa redución do impacto sobre o clima

    Vamos, que é unha solución absolutamente ineficiente desde o punto de vista enerxético. Ao final volvemos ao de sempre: o business as usual non pensa en termos de que solución é máis eficiente enerxeticamente, senón aquela que lle pode dar unha excusa para seguir prolongando un chisco máis un sistema que xa non se sostén por ningures e seguir facendo caixa mentres dure. Porque reducir a mobilidade e relocalizar a economía non dá cartos. Ou si, pero esixe un troco tan grande de paradigma económico que lles dá vertixe pensar nel.

  3. Manuel Amigo
    13 Maio, 2011 at 9:45 a.m.

    Eu dende logo acabo de mercar o coche do futuro, levaba moito tempo detras de esta maravilla da inxeñeiria germana, o culmen da excelemcia automovilsitica mundial, acabome de mercar un Mercedes 300 d do ano 87 con apenas 300.000 kilometros reales, unha maravilla capaz de procesar tanto os gasoleos azufrados do futuro inminete como aceite vegetal puro ou recicldo sen modificación algunha, un coche cuia robustez tanto mecanica como estructural e mítica, feito do que dan boa proba nos paises do terceiro mundo donde son utilizados para taxis logo de ter feitos en Europa millons de kilometros e xa que a situación economica do noso pais deriva claramente hacia a miseria e precaridade penso que o vello panzer aleman e o modelo mais adecuado para tal escenario… do cochito electrico que vou dicir que non e mais que unha entelequia para otorgar axudas a uns fabricantes de coches que saben que estan mortos e enterrados e aproveitan os ultimos estertores para chantaxear cos miles de empregados que de todolos xeitos acabarán igual na calle para espoliar millons de euros dos erarios públicos.

  4. Camba
    13 Maio, 2011 at 11:34 a.m.

    Moi bo, Amigo. A maneira como describes a chantaxe das axudas ao sector penso que é inmellorable.

  5. 16 Maio, 2011 at 8:23 a.m.

    Escríbeme isto Pedro Prieto:

    Uno de los argumentos que esgrimo contra el coche eléctrico en mis presentaciones, es que el 70% de los coches privados en España “duermen” en la calle (por asignar un concepto de ser vivo a una máquina que a veces es la vaca sagrada de occidente). Sucede que los señoritos que piensan y
    diseñan y otorgan subvenciones, tienen todos garaje y chalet. Y si fuese un pobre de pedir, vería un nicho fabuloso en que alguien me colocase millones de Km de cables gordos de cobre por las aceras y calles de las ciudades y me colocase 20 millones de postes de recarga en las aceras. Porque el cobre que se podría sacar cortando los cables de conexión de los coches callejeros a los postes de recarga, sería mucho más fácil que hoy lo es robar cable de las líneas eléctricas de las farolas que iluminan nuestras autopistas o cortar cable de cobre de pares telefónicos aéreos, que tienen alarma en la central. Evidentemente, los que están dando las subvenciones, a los que dicen hacer I+D+i en la movilidad eléctrica, no quieren ni oír hablar de esto.